Niereligijność

Terminem tym zwykle określa się osoby, które nie są osobami religijnymi, czyli nie wierzą w bóstwa lub inne nadprzyrodzone istoty. Niereligijność odnosi się do wielu różnych grup, na przykład ateistów, agnostyków, deistów lub sceptyków. Chociaż te koncepcje filozoficzne różnią się od siebie, to mają jedną wspólną podstawę – osoby niereligijne nie wyznają religii. Na świecie odsetek osób, które nie przywiązują żadnej wagi do wyznawania religii, nie jest dokładnie określony. Przeszkodą jest przede wszystkim konieczność przeprowadzenia badań na światową skalę, co w przypadku niektórych państw, które zakazują ateizmu czy agnostycyzmu pod karą śmierci, jest niemożliwe. Ośrodki badań dysponują jednak danymi z poszczególnych krajów. Najmniejszą wagę do religii przywiązują Chińczycy, Szwedzi, Estończycy, Czesi. Polska znajduje się prawie na końcu listy w sąsiedztwie Irlandii, Peru i Grecji. Przechodząc do poszczególnych elementów niereligijnej układanki, trzeba na początku wspomnieć o ateistach.

Są to osoby, które odrzucają teizm, czyli wiarę w bogów, lub uważają po prostu, że bóstwa takie nie istnieją. Kiedyś ateistami określano innowierców, teraz ta kategoria jest nieco węższa. Przeważnie łączy się ze sceptycyzmem w zakresie wszelkiego rodzaju nadprzyrodzonych i niepotwierdzonych naukowo zjawisk. Agnostycyzm natomiast opiera się na założeniu, że nie jest możliwe poznanie rzeczywistości, dlatego pytanie o istnienie bóstw jest bezcelowe. Trzeba też wspomnieć, że niereligijność nie oznacza koniecznie braku wiary w ogóle. Pod tym względem nasi południowi sąsiedzi są ewenementem na skale światową niemalże.

W czasach komuny tak skutecznie działała walka z kościołem że obecnie kościoły w Czechach świecą pustkami. Indotrynizacja została przeprowadzona tam bardzo skutecznie, co do dnia dzisiejszego szokuje Polaków, którzy odwiedzają ten kraj. Co dziwne w Polsce niby ustrój był ten sam a jednak wiara przetrwała ciężkie czasy a wręcz nawet była jednym z kluczowych czynników wojny z komuną.

System wierzeń dawnych Słowian

Każda grupa ludzi, która zamieszkuje dane terytorium, przeważnie może pochwalić się swoim bogiem lub bogami. Podobnie było także w dawniejszych czasach, na terenie całej Europy rozsiane były zróżnicowane grupy, które posiadały własne systemy wierzeń. Tak samo jest ze Słowianami, których jesteśmy potomkami. Przed chrystianizacją na terenach Polski istniały pogańskie świątynie, czyli tak zwane chramy. Czczono w nich wielu bogów, ponieważ religia dawnych Słowian była systemem politeistycznym. Nie znamy dokładnej liczby bóstw ani pomniejszych demonów, ponieważ z tamtego okresu nie zachowały się żadne źródła pisane. Pismo dotarło na nasze ziemie wraz z nadejściem chrześcijaństwa, a jego propagatorzy nie chcieli, aby pogańskie wierzenia nadal były kultywowane. Do dyspozycji jest więc niewiele lakonicznych tekstów o charakterze tych wierzeń czy miejscach kultu.

O wiele więcej informacji dostarcza nam folklor oraz archeologia. Dzięki temu pierwszemu nadal możemy dostrzegać nawet w życiu codziennym wpływ dawnych wierzeń, archeologia z kolei dała dowody istnienia świątyń i miejsc pochówków o innym charakterze niż chrześcijańskie. Jeśli chodzi o bóstwa, to jednym z najważniejszych był Światowid (Świętowit) – posąg go przedstawiający miał cztery twarze, każdą skierowaną w inną stronę świata. Innymi byli Swaróg, który był bóstwem słońca, ognia i nieba, Dadźbog, który był bogiem bogactwa. Wierzenia Słowian to także bogata demonologia, która nadal jest aktywna kulturowo. To z niej pochodzi m.in. Baba Jaga i wodnik. Potem jak wszyscy doskonale wiemy wprowadzone zostały w życie liczne nowe wierzenia. Następnie w 966 roku w Polsce mieliśmy Chrzest Polski i następnie nastąpiła ekspansja religii na terytorium całego kraju. Oczywiście pogaństwo w niektórych ośrodkach utrzymywało się dość długo jeszcze, jednak powoli ulegało to zmianie na lepsze. Oczywiście oprócz aspektów czysto powiązanych z wiarą, również istotnym elementem przyjęcia chrześcijaństwa była obawa o ataki na nasz kraj w celach chrystianizacji, oczywiście jako przykrywki dla niecnych celów.

W co wierzyli Grecy?

Mitologia grecka należy do tych, które Europejczykom są najbardziej znane. Uczy się jej powszechnie w szkołach, ponieważ jej elementy są stale obecne w kulturze. Mitologia ta, jak każda inna, stara się wytłumaczyć to, jak powstał świat oraz jakie reguły w nim obowiązują. Przede wszystkim pojawiają się mity kosmogoniczne, czyli te na temat powstania świata. Oprócz nich wyróżniamy także inne podania, które dotyczą na przykład samych bóstw. Najważniejszym bogiem w mitologii greckiej jest Zeus. To on rządzi pozostałymi bogami. Podobnie skonstruowane bóstwa można znaleźć także w innych religiach. Grecki panteon był bardzo zróżnicowany. Każdy z bogów miał swój własny wydzielony zakres działania, swoje atrybuty, a także słabości. Tym właśnie różnią się bogowie greccy od bogów wielkich religii monoteistycznych – są oni bardzo podobni do ludzi. Na przykład konstrukcja chrześcijańskich bóstw w początków naszej ery jest bardzo oddalona od człowieka, chociaż jeszcze starotestamentowy bóg Jahwe miał bardzo wiele ludzkich cech. Mitologia grecka to nie tylko opowieści o bogach, pojawiają się w niej także herosi, którzy są potomkami bogów i ludzi posiadającymi niezwykłe moce, ale nie nieśmiertelność. Jednym z nich jest Herkules, którego archetyp jest wykorzystywany w kulturze po dziś dzień.

Podobnie rzecz ma się z innymi bóstwami: Dionizosem (bogiem zabawy i wina), Afrodytą (boginią piękna), Apollinem (bogiem artystów i sztuki), Hadesem (bogiem podziemi i śmierci) czy Posejdonem (bogiem mórz i oceanów). Mitologia oczywiście jest fascynującym zbiorem wierzeń starożytnych Greków. Zapewne każdy kto się spotkał z Mitologią oraz występującymi w niej postaciami jest pod wielkim jej wrażeniem. Zwłaszcza że występujący tam Bogowie, mieli bardzo wiele różnych ludzkich cech i bardzo często spotykali się z mieszkańcami ziemi. To wszystko sprawia że Mitologia jest bardzo ciekawym zbiorem wierzeń Greków i czyta się ją z zapartym tchem. No i oczywiście doczekała się w literaturze należnego jej miejsca.

Od politeizmu do monoteizmu

Wczesne początki religii giną w mrokach przeszłości. Brak odpowiednich przekazów piśmiennych nie pomaga religioznawcom w rekonstrukcji charakteru dawnych wierzeń. Pewnych informacji dostarcza archeologia, folklor oraz religioznawstwo porównawcze, które określa podobieństwa i różnice pomiędzy religiami świata. Dzięki tym naukom można choć trochę zobaczyć, jak kształtowała się wiara w bóstwa na przestrzeni wieków. Pierwsze przesłanki dotyczą faktu, że nasi przodkowie prawdopodobnie byli politeistami – wierzyli w wielu bogów. Jednak zanim do tego doszło badacze wskazują na jeszcze bardziej podstawową sprawę: animizm. Animizm zakładał, że świat dzieli się na materię i ducha, który po śmierci zostaje zaklęty w roślinach, zwierzętach lub kamieniach. Z tego poglądu prawdopodobnie wyrósł późniejszy religijny dualizm. Prawdopodobnym powodem, dla którego człowiek zaczął wierzyć w bogów, był strach. Człowiek sprzed paru tysięcy lat nie posiadał wiedzy i nie mógł zrozumieć otaczającego go świata, dlatego nadawał mu cechy boskie (nadanie przyrodzie cech boskich to panteizm). Burze z piorunami były efektem boskiego gniewu, a deszcz po czasie suszy był zesłany przez boga, który został odpowiednio przekonany do tej właśnie czynności. Od tego momentu ludzie zaczęli przypisywać bóstwom różne dziedziny, za które mieli być odpowiedzialni.

Później wyróżniono jedno naczelne bóstwo (henoteizm), które zdetronizowało pozostałe, a stąd już prosta droga do monoteizmu. Ewolucja religii widoczna jest między innymi w zmniejszaniu się liczby bóstw. Oczywiście w dzisiejszych czasach zdecydowanie dominuje u nas reklamy monoteistyczne. No i takie reklamy są największe na świecie, każda z trzech największych religii oparta jest na monoteizmie. Jednak to wcale nie oznacza, że nie znajdziemy na świecie innych ośrodków, gdzie mocno jest rozwinięta religia z wieloma bóstwami, jednak pomimo wszystko to religie monoteistyczne zdecydowanie zdominowały dzisiejszy świat.

Co po śmierci?

Każda z wielkich religii ma swoją własną koncepcję życia pozagrobowego. Przeważnie są one w podstawowych założeniach podobne, jednak mogą różnić się sposobami osiągnięcia życia po śmierci. Głównym wspólnym elementem jest przeświadczenie, że na to, czy człowiek zasługuje na życie wieczne, ma wpływ jego czas spędzony na ziemi. Dokładne stosowanie się do zaleceń pism świętych oraz do nauki tych religii ma być pierwszym stopniem do jego osiągnięcia. W przypadku wielkich religii monoteistycznych pojawia się motyw sądu, który bóstwo sprawuje nad zmarłym. Jeśli jego przewinienia są większe niż zasługi, wówczas osoba taka trafia do miejsca, w którym będzie wiecznie cierpiała, jeśli jest na odwrót – wtedy może liczyć na raj. Drugim spojrzeniem na życie po śmierci jest reinkarnacja. Polega ona na wierze, że każda istota posiada własną duszę, która tylko przez jakiś czas zamieszkuje materialne ciało, aby później, po jego śmierci, przenieść się do innego. Taka koncepcja jest charakterystyczna dla hinduizmu, buddyzmu, sikhizmu i dżinizmu. Oczywiście na to, do jakiego nowego ciała dusza trafi, ma wpływ to, w jaki sposób wiodła swoje doczesne życie.

Wyróżnia się także religie, które nie zajmują się problemem życia po śmierci, jest to na przykład szintoizm, który największą wagę przywiązuje do dobrego życia na ziemi. Wszystkie te koncepcje starają się zachęcać lub nakazywać swoim wyznawcom przestrzeganie określonych reguł, w zależności od stopnia powodzenia tego zadania, życie wieczne może albo być przyjemnością, albo wieczną męką. To oczywiście co będzie z nami po śmierci w większości wypadków zależy od tego w co i kogo wierzymy. Zupełnie inny los czeka samobójcę w wierze katolickiej a ten sam samobójca według radykałów Koranu może liczyć na liczne przywileje, ponieważ w dobrej wierze jego śmierć będzie dla dobra ogółu i generalnie będzie on uznany za męczennika. Dlatego zadając sobie pytanie co po śmierci, nie ma szans na jednoznaczną odpowiedź, oczywiście mowa tutaj z punktu widzenia religii a nie biologii.

Rodzime religie Europy

Zanim do Europy zawitało chrześcijaństwo na tym kontynencie można było znaleźć wielu różnych wyznawców swoich lokalnych bogów. Granice takich wiar uzależnione były przede wszystkim od granic naturalnych, które dzieliły ówczesne ludy. Głównymi elementami wspólnymi rodzimych religii Europy był politeizm, czyli wiara w wiele bóstw. Cechą charakterystyczną jest także fakt, że wiele elementów tych dawnych wierzeń przetrwało do dzisiejszych czasów albo w formie folkloru, albo przesądów. Ich duży wpływ można również zauważyć biorąc pod uwagę kulturę, języki czy sztukę. Religie europejskie podzielić można na następujące: słowiańskie, bałtyjskie, nordyckie, celtyckie, greckie i rzymskie. Słowiańskie religie rozprzestrzeniły się przede wszystkim na terenie Europy Wschodniej oraz Środkowo-Wschodniej, spokrewnione były z nimi wierzenia Bałtów. Religie nordyckie można zauważyć na północy Europy, w krajach skandynawskich: Szwecji, Norwegii, Finlandii, Islandii czy Danii. Mitologia celtycka z kolei jest charakterystyczna dla terenów Wysp Brytyjskich oraz Irlandii. Najbardziej znane w całej Europie mitologie grecka oraz rzymska rozwijały się na południu Europy, z tym, że grecka stanowiła podstawę tej rzymskiej.

Wszystkie te religie posiadały swoich głównych bogów, a także bóstwa pomniejsze, które opiekowały się konkretnymi dziedzinami życia. Dla mitologii europejskich jest także charakterystyczne istnienie bogatej demonologii, czyli zbioru postaci, które nie są bogami, ale mają również wpływ na ludzkie życie. Badając wielorakość religii i wierzeń dostępnych na kontynencie może co niektórym wydawać się bardzo duża, jednak należy pamiętać że oprócz wielu ludów zamieszkujących kontynent to dodatkowo było bardzo wiele odłamów i plemion. To wszystko sprawiało, że na terenie mieliśmy tak wiele wierzeń. Oczywiście wraz z rozwojem chrystianizacji naszego kontynentu religie powoli zaczynały być wypierane przez chrześcijaństwo, jednak należy pamiętać, że bardzo wiele nacji bardzo boleśnie odczuło te zabiegi.

Czym jest religia naturalna?

Przeważnie niewiele osób zna rozróżnienie na religie naturalne i założone. Dzieje się tak głownie dlatego, że większość osób na całym świecie należy do jednej w trzech wielkich monoteistycznych religii, które religie naturalne uważają za pogańskie i nieprawdziwe. Warto jednak przyjrzeć się różnicom pomiędzy nimi. Główna lina podziału przebiega na granicy natura-kultura. Religia naturalna postuluje, że jest ona nieodłącznym elementem istnienia jakiegoś narodu lub innej grupy ludzi – istniała wraz z nimi od zawsze. Wierzenia takich grup etnicznych są oparte przede wszystkim na tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie, dlatego religie naturalne są religiami zamkniętymi, które nie dążą do takiej ekspansji, jak semickie religie monoteistyczne. Nawet jeśli posiadają jakieś święte księgi, to nie uważają, że są one objawione, ale pomagają tylko w zrozumieniu wszystkich ich tradycyjnych elementów. Religie naturalne mają także szereg kultów, które praktykują. Są to między innymi kulty przodków, płodności, flory i fauny, kulty słoneczne, księżycowe czy kulty poszczególnych żywiołów.

Obecnie religie naturalne stanowią mały odsetek, ponieważ wraz z nadejściem religii monoteistycznych ich wyznawcy zaczęli być przymusowo chrzczeni i musieli porzucić swoje dawne obrzędy. Jednak w dzisiejszych czasach wiele ludzi znów wraca do korzeni i zaczyna czcić dawne bóstwa. Na przykład na terenie Polski istnieje już kilka kościołów rodzimowierczych, które nawiązują do przedchrześcijańskich wierzeń Słowian. Oczywiście tego rodzaju wiara nie ma zbyt wielkich szans na przetrwanie w dzisiejszych czasach i przez wielu dodatkowo będzie ona uznana jako sekta. Pomimo to jednak wiele osób się decyduje przystąpić do tego rodzaju kościoła. Wiadomo że jest to transakcja wiązana na zasadzie coś za coś. Pomimo wszystko że tolerancja w naszym kraju jest coraz większe to mam wrażenie ża akurat nie do końca obejmuje to wierzenia religijne i jednak niezbyt dobrze jest widziane wierzenie w cośnowego.

Czym jest wiara?

Termin ten kojarzy się przede wszystkim z religiami. O osobach, które należą do danego kościoła, mówi się, że są wierzące. O tych, którzy do niego nie należą lub nie wierzą w bogów w ogóle, mówi się niewierzący. Ale wiara wiąże się nie tylko z religiami, jest o wiele szerszym terminem. Przede wszystkim należy przyjrzeć się jego pierwotnemu znaczeniu. Wiarą określa się bowiem nieuzasadnione przeświadczenie o istnieniu czegoś, czego istnienie nie zostało dowiedzione. Takie przeświadczenie jest przeciwne nauce oraz prawom naukowego dowodzenia. Jednak zawsze jest tak, że istnienia czegoś, co wiara implikuje, nie można ani dowieść, ani zaprzeczyć. Dzieje się tak dlatego, ponieważ nie posiadamy odpowiednich przesłanek oraz dowodów, dlatego spory o możliwość istnienia bogów lub krasnoludków z zasady są nierozstrzygalne. Nie można przecież powiedzieć, że coś takiego na pewno istnieje lub nie istnieje, bo przeczy to naukowym zasadom. Można jedynie stopniować prawdopodobieństwo istnienia jakiegoś zjawiska. Oczywiście takie rozumowanie nie dotyczy osób, które wierzą. Istota tej czynności jest dla nich nie poddawana żadnym wątpliwościom, ponieważ albo wierzy się w coś, albo nie.

Bardzo głęboka wiara skutkuje tworzeniem dogmatów, czyli takich twierdzeń, których prawdziwości się nie podważa, nawet jeśli są one nieracjonalne. Wiara w dzisiejszych czasach to także synonim słowa „uważam”. Dlatego, gdy mówi się o czymś, że bardzo chcielibyśmy żeby się udało lub istniało, mówi się na przykład „wierzę, że to się uda”. Właściwie trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie czym dokładnie jest wiara. Powyższy tekst może chociaż w niewielkim stopniu pomógł odpowiedzieć na powyższe i zawarte w temacie. Oczywiście wiara jest sprawą bardzo indywidualną dla każdego z nas, dlatego trudno jest jednoznacznie stwierdzić czym jest konkretnie wiara dla konkretnej jednostki. Mimo wszystko jakaś definicja zapewne uda się zrobić. Generalnie wiara jest bardzo ważna w życiu każdego człowieka.

Religijne dogmaty

Każda religia charakteryzuje się tym, że ma swoje reguły oraz swoje nauczanie. Dzięki nim wierni mogą postępować zgodnie z zaleceniami głów kościołów. Oprócz pism świętych, które są uważane jako objawione przez boga, ważnym elementem każdej religii są dogmaty. Dogmatami nazywa się twierdzenia, które należy przyjąć na wiarę. Nie posiadają one żadnych racjonalnych podstaw, nie można dowieść ich prawdziwości – trzeba po prostu w nie uwierzyć. Skąd biorą się dogmaty? Są one zazwyczaj ogłaszane przez przywódców danych kościołów lub sobory, czyli rady takich wyznań. Przyjrzyjmy się dogmatom w kościele rzymskokatolickim. Jednym z nich jest dogmat, który mówi o niepokalanym poczęciu Maryi. Opiera się on na przeświadczeniu, że kobieta ta narodziła dziecko – Jezusa, bez grzechu pierworodnego; ogłosił go w 1854 roku papież. Żeby taki dogmat mógł zostać przez niego ogłoszony, sam papież musi posiadać dar nieomylności, to znaczy jego twierdzenia są prawdziwe i nie podlegają dyskusji. W islamie z kolei istnieje pięć dogmatów, które związane są z nakazem wiary w ich boga, w święte księgi, anioły oraz demony, a także w Sąd Ostateczny. Dogmaty oczywiście wywołują sprzeciw nie tylko wśród osób niewierzących, ale także pośród tych, które przynależą do danej wiary.

Osoby im przeciwne zwracają przede wszystkim uwagę na zagrożenia, jakie dogmaty mogą ze sobą nieść – ich bezrefleksyjne przestrzeganie może być także powodem wielu konfliktów pomiędzy religiami, mogą one także skutkować rozłamami religijnymi. Zwłaszcza w chrześcijaństwie dogmaty są bardzo ważnym elementem, właściwie trudno jest wyobrazić sobie istnienie tej religii bez dogmatów, z którym każdy wychowany w wierze katolickiej się spotyka na co dzień. Generalnie jednak nie jest to tylko domena chrześcijaństwa, mimo wszystko to oczywiście z racji naszego wychowania w katolickim kraju, to właśnie te są nam najbardziej znane. Oczywiście najważniejszą tajemnicą jest niepokalane poczęcie, które należy do najważniejszych dogmatów.

Dawni bogowie północnej Europy

Przedchrześcijańska Europa to kontynent wielu religii i mitologii. W zależności od terenu rządzili na niej różni bogowie. W Europie północnej także istnieje bogata mitologia. Mroźna Skandynawia oddawała hołd przede wszystkim bogom wojennym, ponieważ ludy północy były bardzo wojownicze i często wdawały się z okolicznymi społecznościami w konflikty. Świat według nordyckiej mitologii podzielony był na trzy poziomy: poziom bogów, ludzi oraz podziemia, które były światem zmarłych. Sami bogowie dzielili się na dwie rodziny: Wanów i Asów. Pierwsza dynastia była odpowiedzialna za przyrodę, wegetację, płodność oraz coroczne odradzanie się roślin, druga – za wojny oraz politykę. Wszyscy z nich żyli w wydzielonym miejscu – Asgardzie. Innym miejscem charakterystycznym dla nordyckiej mitologii jest Walhalla, w której rezydował bóg Odyn. Ów pałac był przeznaczony dla zmarłych wojowników, którzy odznaczyli się szczególną odwagą i walecznością. Inne skandynawskie bóstwa to: Thor (bóg burz i piorunów), Baldur (bóg sprawiedliwości i dobra), Freja (bogini piękna, urodzaju i miłości) czy Hel (bogini śmierci, od której imienia pochodzą słowa związane z piekłem i podziemiami). Pogańskie kulty koncentrowały się w Uppsali, gdzie co parę lat składano ofiary z ludzi, aby przebłagać bogów. Po zaprowadzeniu na terenach całej Europy chrześcijaństwa, pogańskie świątynie i posągi zostały zniszczone.

Jednak folklor pomógł w utrzymaniu niektórych wierzeń oraz przesądów, które nadal są widoczne w codziennym życiu Skandynawów. Oczywiście patrząc z perspektywy czasu i średniowiecza walka z ówczesnymi bóstwami była uzasadniona, według panujących wówczas kryteriów. Dzisiaj jednak możemy żałować że zniszczonych zostało wiele ciekawych świątyń kultu, które w naszych obecnych czasach w większości przypadków byłyby wspaniałymi atrakcjami turystycznymi. Zwłaszcza że każdy kto widział kiedykolwiek miejsca kultu pogańskiego wie doskonale jak wspaniałe potrafią to być obiekty i rzeźby.

Zielonoświątkowcy

Na świecie istnieje setki rożnych wyznań i wierzeń. Większość religii, z jakimi ma się do czynienia w dzisiejszych czasach to religie monoteistyczne, które przewidują wiarę w jednego tylko boga. Najbardziej rozpowszechnionymi religiami na całym świecie jest islam oraz chrześcijanizm. Wbrew pozorom każda z tych religii ma ze sobą bardzo wiele wspólnego. Okazuje się ponadto, że bardzo popularną i powszechną religią w Polsce jest religia, której wyznawcy są określani, jako zielonoświątkowcy. Jak się okazuje bardzo charakterystyczną cechą tego wyznania jest konieczność chodzenia po domach osób, które nie należą do wspólnoty zielonoświątkowej, po to aby nakłonić inne osoby do przystąpienia do wiary zielonoświątkowej. Wyznawcy tej religii również gromadzą się w swoich sanktuariach, gdzie podczas wspólnej modlitwy i rozważań oddają się rozmyślaniom nad istotą współczesnego świata, jaką jest Bóg.

Charakterystyczne są również zwyczaje zielonoświątkowców. Choć dla niektórych może się to wydawać bardzo dziwne to właśnie zielonoświątkowcy nie uznają przetaczania krwi. Jedynie w wyjątkowych i naprawdę bardzo ekstremalnych wyznawcy owej religii mogą wyrazić zgodę na transfuzje ich krwi. Nauczanie zielonoświątkowców, które jest skierowane do nie wyznawców tej wiary, ma na celu poszerzenie grona wyznawców, a tym samym zwiększenie grona osób, które będą mogły być w przyszłości zbawione. Zgodnie z wiarą zielonoświątkowców jedynie pewien określony krąg ludzi na ziemi zostanie zbawiony, a liczba osób, które mogą doznać łaski zbawienia jest ściśle ograniczona. Dlatego też należy czym prędzej dołączyć do tej wspólnoty religijnej. Podczas uczestnictwa w zajęciach rekolekcyjnych można zgłębić tajniki wiary i oddać się rozważaniom nad istotą wiary i nad jej sensem. W religii chrześcijańskiej rekolekcje są organizowane również jako rekolekcje stacjonarne. W kościołach w okresie wielkiego postu oraz w okresie adwentu, czyli radosnego oczekiwania na przyjście Zbawiciela, odbywają się krótkie, zwykle godzinne spotkania.

Nauka religii

Polska jest krajem, w który ponad dziewięćdziesiąt procent wszystkich obywateli deklaruje się jako wyznawcy katolicyzmu. Z uwagi na to nauka religii jest powszechna w szkołach podstawowych, gimnazjalnych i średnich. Osoby, które wyznają inną religię niż katolicyzm, zamiast lekcji religii uczęszczają na lekcje etyki. Zazwyczaj lekcje religii w Polsce są prowadzone przez katechetów. Często bywa jednak również tak, że lekcje religii są prowadzone również przez księży, którzy należą do parafii na trenie, której znajduje się dana szkoła. Podczas lekcji religii dzieci i młodzież poznają poszczególne Testamenty oraz uczą się modlitw i pieśni religijnych. Szczególnie popularna do zgłębiania na lekcjach religii jest Ewangelia według świętego Łukasza, która jest uważna za najbardziej przystępną i najbardziej zrozumiałą. Powszechnie przerabia się również Ewangelię według Świętego Jana. Lekcja religii to jednak nie tylko zgłębienie tajników ewangelii. Podczas lekcji uczniowie uczą się również historii kościoła.

Lekcje religii służą również jako przygotowanie do sakramentów świętych. W tym szczególności, jako przygotowanie do sakramentu Komunii Świętej oraz do sakramentu bierzmowania, który jest uważany jako sakrament dojrzałości religijnej. Osoby, które są bardzo wierzące oprócz samych lekcji religii mogą również uczestniczyć w dodatkowych zajęciach, które są organizowane przez poszczególne parafie. Szczególnie popularne są tzw. oazy, które działają przy parafii. Podczas spotkań oazowych można uczyć się pieśni religijnych oraz barć udział w rożnego typu szczytnych przedsięwzięciach charytatywnych, takich, jak w szczególności zbiórki pieniędzy na różnego typu cele. Dzieci i młodzież, które biorą udział w zajęciach oazy bardzo często uczestniczą w wyjazdach i pielgrzymkach do miejsc świętych.