Religijne dogmaty

Każda religia charakteryzuje się tym, że ma swoje reguły oraz swoje nauczanie. Dzięki nim wierni mogą postępować zgodnie z zaleceniami głów kościołów. Oprócz pism świętych, które są uważane jako objawione przez boga, ważnym elementem każdej religii są dogmaty. Dogmatami nazywa się twierdzenia, które należy przyjąć na wiarę. Nie posiadają one żadnych racjonalnych podstaw, nie można dowieść ich prawdziwości – trzeba po prostu w nie uwierzyć. Skąd biorą się dogmaty? Są one zazwyczaj ogłaszane przez przywódców danych kościołów lub sobory, czyli rady takich wyznań. Przyjrzyjmy się dogmatom w kościele rzymskokatolickim. Jednym z nich jest dogmat, który mówi o niepokalanym poczęciu Maryi. Opiera się on na przeświadczeniu, że kobieta ta narodziła dziecko – Jezusa, bez grzechu pierworodnego; ogłosił go w 1854 roku papież. Żeby taki dogmat mógł zostać przez niego ogłoszony, sam papież musi posiadać dar nieomylności, to znaczy jego twierdzenia są prawdziwe i nie podlegają dyskusji. W islamie z kolei istnieje pięć dogmatów, które związane są z nakazem wiary w ich boga, w święte księgi, anioły oraz demony, a także w Sąd Ostateczny. Dogmaty oczywiście wywołują sprzeciw nie tylko wśród osób niewierzących, ale także pośród tych, które przynależą do danej wiary.

dogmaty religijne

Osoby im przeciwne zwracają przede wszystkim uwagę na zagrożenia, jakie dogmaty mogą ze sobą nieść – ich bezrefleksyjne przestrzeganie może być także powodem wielu konfliktów pomiędzy religiami, mogą one także skutkować rozłamami religijnymi. Zwłaszcza w chrześcijaństwie dogmaty są bardzo ważnym elementem, właściwie trudno jest wyobrazić sobie istnienie tej religii bez dogmatów, z którym każdy wychowany w wierze katolickiej się spotyka na co dzień. Generalnie jednak nie jest to tylko domena chrześcijaństwa, mimo wszystko to oczywiście z racji naszego wychowania w katolickim kraju, to właśnie te są nam najbardziej znane. Oczywiście najważniejszą tajemnicą jest niepokalane poczęcie, które należy do najważniejszych dogmatów.

dogmaty wiary

W co wierzyli Grecy?

Mitologia grecka należy do tych, które Europejczykom są najbardziej znane. Uczy się jej powszechnie w szkołach, ponieważ jej elementy są stale obecne w kulturze. Mitologia ta, jak każda inna, stara się wytłumaczyć to, jak powstał świat oraz jakie reguły w nim obowiązują. Przede wszystkim pojawiają się mity kosmogoniczne, czyli te na temat powstania świata. Oprócz nich wyróżniamy także inne podania, które dotyczą na przykład samych bóstw. Najważniejszym bogiem w mitologii greckiej jest Zeus. To on rządzi pozostałymi bogami. Podobnie skonstruowane bóstwa można znaleźć także w innych religiach. Grecki panteon był bardzo zróżnicowany. Każdy z bogów miał swój własny wydzielony zakres działania, swoje atrybuty, a także słabości. Tym właśnie różnią się bogowie greccy od bogów wielkich religii monoteistycznych – są oni bardzo podobni do ludzi. Na przykład konstrukcja chrześcijańskich bóstw w początków naszej ery jest bardzo oddalona od człowieka, chociaż jeszcze starotestamentowy bóg Jahwe miał bardzo wiele ludzkich cech. Mitologia grecka to nie tylko opowieści o bogach, pojawiają się w niej także herosi, którzy są potomkami bogów i ludzi posiadającymi niezwykłe moce, ale nie nieśmiertelność. Jednym z nich jest Herkules, którego archetyp jest wykorzystywany w kulturze po dziś dzień.

Podobnie rzecz ma się z innymi bóstwami: Dionizosem (bogiem zabawy i wina), Afrodytą (boginią piękna), Apollinem (bogiem artystów i sztuki), Hadesem (bogiem podziemi i śmierci) czy Posejdonem (bogiem mórz i oceanów). Mitologia oczywiście jest fascynującym zbiorem wierzeń starożytnych Greków. Zapewne każdy kto się spotkał z Mitologią oraz występującymi w niej postaciami jest pod wielkim jej wrażeniem. Zwłaszcza że występujący tam Bogowie, mieli bardzo wiele różnych ludzkich cech i bardzo często spotykali się z mieszkańcami ziemi. To wszystko sprawia że Mitologia jest bardzo ciekawym zbiorem wierzeń Greków i czyta się ją z zapartym tchem. No i oczywiście doczekała się w literaturze należnego jej miejsca.

Co po śmierci?

Każda z wielkich religii ma swoją własną koncepcję życia pozagrobowego. Przeważnie są one w podstawowych założeniach podobne, jednak mogą różnić się sposobami osiągnięcia życia po śmierci. Głównym wspólnym elementem jest przeświadczenie, że na to, czy człowiek zasługuje na życie wieczne, ma wpływ jego czas spędzony na ziemi. Dokładne stosowanie się do zaleceń pism świętych oraz do nauki tych religii ma być pierwszym stopniem do jego osiągnięcia. W przypadku wielkich religii monoteistycznych pojawia się motyw sądu, który bóstwo sprawuje nad zmarłym. Jeśli jego przewinienia są większe niż zasługi, wówczas osoba taka trafia do miejsca, w którym będzie wiecznie cierpiała, jeśli jest na odwrót – wtedy może liczyć na raj. Drugim spojrzeniem na życie po śmierci jest reinkarnacja. Polega ona na wierze, że każda istota posiada własną duszę, która tylko przez jakiś czas zamieszkuje materialne ciało, aby później, po jego śmierci, przenieść się do innego. Taka koncepcja jest charakterystyczna dla hinduizmu, buddyzmu, sikhizmu i dżinizmu. Oczywiście na to, do jakiego nowego ciała dusza trafi, ma wpływ to, w jaki sposób wiodła swoje doczesne życie.

Wyróżnia się także religie, które nie zajmują się problemem życia po śmierci, jest to na przykład szintoizm, który największą wagę przywiązuje do dobrego życia na ziemi. Wszystkie te koncepcje starają się zachęcać lub nakazywać swoim wyznawcom przestrzeganie określonych reguł, w zależności od stopnia powodzenia tego zadania, życie wieczne może albo być przyjemnością, albo wieczną męką. To oczywiście co będzie z nami po śmierci w większości wypadków zależy od tego w co i kogo wierzymy. Zupełnie inny los czeka samobójcę w wierze katolickiej a ten sam samobójca według radykałów Koranu może liczyć na liczne przywileje, ponieważ w dobrej wierze jego śmierć będzie dla dobra ogółu i generalnie będzie on uznany za męczennika. Dlatego zadając sobie pytanie co po śmierci, nie ma szans na jednoznaczną odpowiedź, oczywiście mowa tutaj z punktu widzenia religii a nie biologii.

Rodzime religie Europy

Zanim do Europy zawitało chrześcijaństwo na tym kontynencie można było znaleźć wielu różnych wyznawców swoich lokalnych bogów. Granice takich wiar uzależnione były przede wszystkim od granic naturalnych, które dzieliły ówczesne ludy. Głównymi elementami wspólnymi rodzimych religii Europy był politeizm, czyli wiara w wiele bóstw. Cechą charakterystyczną jest także fakt, że wiele elementów tych dawnych wierzeń przetrwało do dzisiejszych czasów albo w formie folkloru, albo przesądów. Ich duży wpływ można również zauważyć biorąc pod uwagę kulturę, języki czy sztukę. Religie europejskie podzielić można na następujące: słowiańskie, bałtyjskie, nordyckie, celtyckie, greckie i rzymskie. Słowiańskie religie rozprzestrzeniły się przede wszystkim na terenie Europy Wschodniej oraz Środkowo-Wschodniej, spokrewnione były z nimi wierzenia Bałtów. Religie nordyckie można zauważyć na północy Europy, w krajach skandynawskich: Szwecji, Norwegii, Finlandii, Islandii czy Danii. Mitologia celtycka z kolei jest charakterystyczna dla terenów Wysp Brytyjskich oraz Irlandii. Najbardziej znane w całej Europie mitologie grecka oraz rzymska rozwijały się na południu Europy, z tym, że grecka stanowiła podstawę tej rzymskiej.

Wszystkie te religie posiadały swoich głównych bogów, a także bóstwa pomniejsze, które opiekowały się konkretnymi dziedzinami życia. Dla mitologii europejskich jest także charakterystyczne istnienie bogatej demonologii, czyli zbioru postaci, które nie są bogami, ale mają również wpływ na ludzkie życie. Badając wielorakość religii i wierzeń dostępnych na kontynencie może co niektórym wydawać się bardzo duża, jednak należy pamiętać że oprócz wielu ludów zamieszkujących kontynent to dodatkowo było bardzo wiele odłamów i plemion. To wszystko sprawiało, że na terenie mieliśmy tak wiele wierzeń. Oczywiście wraz z rozwojem chrystianizacji naszego kontynentu religie powoli zaczynały być wypierane przez chrześcijaństwo, jednak należy pamiętać, że bardzo wiele nacji bardzo boleśnie odczuło te zabiegi.