Największe religie świata

Na świecie istnieje ponad 10 tysięcy różnych religii. Każda z nich przeważnie ma własnego boga, a także swój własny system reguł. Ekspansywność niektórych religii spowodowała, że zdobyły one sobie więcej wyznawców. Obecność religii na danych obszarze przeważnie pokrywa się z jej historycznymi granicami, a także ma ścisły związek z samą historią. Religią, która ma najwięcej wiernych, jest chrześcijaństwo. Jest to religia monoteistyczna, która dzieli się na wiele odłamów: katolicyzm, protestantyzm, prawosławie czy anglikanizm. Poza tym istnieją tysiące kościołów, które także opierają się na tym systemie religijnym. Najwięcej chrześcijan możemy spotkać na kontynencie europejskim, w obu Amerykach, nieco mniej w Afryce. Drugą co do wielkości religią jest islam, najwięcej jego wyznawców można znaleźć na Bliskim Wschodzie, części Azji oraz w północnych regionach Afryki. Za sprawą imigracji społeczności muzułmańskie są także coraz bardziej liczne w Europie. Następną dużą religią jest hinduizm.

największe religie świata

Ten system religijny pochodzi z terenów Półwyspu Indyjskiego i jest trzecią co do wielkości religią. Jest on przede wszystkim rozpowszechniony w Azji, trudno jednoznacznie wskazać liczbę wyznawców ze względu na bardzo wiele odłamów hinduizmu, ale szacuje się, że jest ich około miliarda. Na dalszych miejscach plasują się buddyzm, sikhizm, judaizm, religie Dalekiego Wschodu: taoizm, konfucjonizm, szintoizm. Jednak proporcje pomiędzy wyznawcami stale się zmieniają, dlatego być może wkrótce niektóre z religii zamienią się miejscami. Oczywiście zasiąg konkretnej religii jest w dużej mierze wyznaczony przez lata ubiegłe i to kto i kiedy najeżdżał dane tereny.

najwieksze religie swiata

To właśnie w ten sposób najczęściej rozwijały się poszczególne religie w danych kręgach świata. Weźmy pod rozwagę np. Amerykę Południową, która najeżdżana przez hiszpańskich konkwistadorów jest obecnie jednym z największych bastionów chrześcijaństwa na świecie. Takich przykładów znajdzie się zdecydowanie więcej i generalnie w tym należy upatrywać obecnego podziału wpływów pomiędzy poszczególnymi religiami. Oczywiście mowa tutaj o religiach dużych.

Ruch Rastafari

Ruch Rastafari jest religią dosyć odrębną, a jej głównym mottem jest ruch duchowej świadomości człowieka. W tej Religi bogiem jest wyłącznie Jah, który nie był nigdy człowiekiem, a duchem który objawiał się min. w takiej osobie jak cesarzu Ras Tafari Makkonenie znanym jako Haile Selassie I, co powoduje że jest on nazywany Zwycięskim Lwem Plemienia Judy, Wybrańcem Bożym i Króla Królów Etiopii. Dużo wyznawców tej religii wierzy w to że był on biblijnym mesjaszem. Wszystko to dzięki podstawom Apokalipsy. Religia przedstawia fakty które twierdzą iż to właśnie on rozpoczął ostateczne sprowadzanie Królestwa Bożego na ziemie. Przekonania religijne ruchu rastafari jednoznacznie mówią że to on ma swoich ludzi zaprowadzić do ziemi obiecanej – Etopii gdzie nie będzie już jakiejkolwiek niewoli oraz uciśnień w postaci rasizmu. Rastafaraja swój początek przypisuje do lat trzydziestych, gdzie na Jamajce była prowadzona walka o utrzymanie równouprawnień dla każdego koloru skóry. Rastafaraja zawdzięcza swoją popularność również i muzyce reggae która głosiła tą religię na cały świat.

Hinduizm

Hinduizm jest religią, którą trudno zakwalifikować wprost do religii monoteistycznych, lub politeistycznych, ponieważ posiada wiele bóstw, które są wcieleniami jednego Najwyższego Bytu, zwanego Brahma. Oprócz niego, ważnymi bóstwami są także Wisznu, Sziwa, Kriszna, Rama. Wyznawcy hinduizmu wierzą w reinkarnację (przyjmowanie po śmierci kolejnego wcielenia tak długo aż osiągnie się stan wyzwolenia). Objawienie pochodzi ze świętych ksiąg- Wed. Specyficzną cechą hinduizmu jest podział społeczeństwa na kasty. Formy kultu w hinduizmie są bardzo zróżnicowane, gdyż nie jest to religia o surowych zasadach. Dlatego często kult ma charakter lokalny (wchłania lokalne wierzenia lub ich elementy). Przepisy religijne są bardzo zróżnicowane, bywa nawet, że są ze sobą sprzeczne. Zależy to głównie od terenu oraz od kasty. Hinduizm liczy ok. 762 milionów wyznawców. Mieszkają oni głównie w Indiach oraz Sri Lance, Nepalu, Pakistanie i na Bali. Świętą rzeką hinduizmu jest rzeka Ganges, która symbolizuje wszechświat. To tutaj odbywają się rytuały obmycia i trafiają prochy zmarłych. Nad Gangesem znajduje się również najważniejsze miasto- Waranasi.

Judaizm

Judaizm jest religią narodową społeczności żydowskiej. Jest również religią monoteistyczną. Jej najpopularniejszym symbolem jest Gwiazda Dawida (czy też inaczej Tarcza Dawida). Judaizm powstał jako pierwsza w historii religia abrahamową. Judaizm jest rozpowszechniony na cały świat. Największe skupisko jego wyznawców znajduje się w Stanach Zjednoczonych oraz w Izraelu. W U.S.A. jest 5,6 miliona wyznawców, natomiast w Izraelu jest ich 4,7 miliona. Możemy sklasyfikować w różny sposób religię judaizmu, a mianowicie na: judaizm świątynny, judaizm rabiniczny, judaizm ortodoksyjny, judaizm postępowy, judaizm konserwatywny, judaizm rekonstrukcjonistyczny, judaizm reformowany oraz judaizm mesjanistyczny. Prawo religijne judaizmu przedstawione jest w sposób bardzo klarowny i niezwykle konkretny. Oto niektóre z zasad, które powinien przestrzegać ortodoksyjny żyd oraz zadania, które powinien wykonać w swoim życiu, jeśli takim się nazywa: chłopcy powinni zostać obrzezani w ósmym dniu po urodzeniu się, halach oraz zasada przestrzegania już u dwunastoletnich dziewcząt oraz trzynastoletnich chłopców, zamążpójście/ożenek, jak największa liczba potomstwa, wyznanie win przed samą śmiercią, modlitwa trzy razy dziennie, święcenia soboty (szabatu).

Niezwykły połów

Po spotkaniu z Jezusem obaj bracia Andrzej i Piotr, wrócili do domu. Byli rybakami i musieli zająć się swoimi łodziami i sieciami. Podczas przygotowań do połowu Piotr zobaczył wielkie tłumy idące w jego kierunku. To zbliża się Jezus, a z Nim wielu ludzi chcących słuchać Jego nauki. Jezus podszedł do Piotra, wsiadł do łodzi i poprosił, żeby odbili trochę od brzegu. Potem usiadł w łodzi i zaczął nauczać ludzi, którzy zebrali się na brzegu. Gdy Jezus skończył mówić, zwrócił się do Piotra:- Wypłyń na głębszą wodę i zarzuć sieci na połów.- Mistrzu, całą noc pracowaliśmy, lecz nic nie złowiliśmy. Zrobię jednak, tak jak mówisz- odrzekł Piotr. Posłusznie zarzucił sieć, a kiedy zaczął ją wyciągać z powrotem, czekała go ogromna niespodzianka. Sieć była całkowicie wypełniona! Piotr musiał prosić rybaków z drugiej łodzi, żeby mu pomogli. Gdy wreszcie wyciągnęli ryby na pokład, obie łodzie niemal się zanurzyły pod ich ciężarem. Widząc to Piotr wykrzyknął do Jezusa:- Tak, Ty jesteś Mesjaszem! Proszę cię jednak, Panie, odejdź ode mnie, bo jestem człowiekiem grzesznym. Jezus zaś odezwał się do niego i Andrzeja:- Nie bójcie się! Chodźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi.- Wtedy obaj odłożyli sieci, zostawili na brzegu łodzie pełne ryb i poszli za Jezusem. Idąc brzegiem, spotkali braci Jakuba i Jana. Jezus podszedł i rzekł na Niego. Poczuli jednak, jak ich serca zwracają się ku Jezusowi i przyłączyli się. Ci mężczyźni stali się przyjaciółmi Jezusa.

Mitraizm

Mitraizm jest innymi słowy kultem odnoszącym się do znanego solarnego boga o imieniu Mitra, misteryjnym znanym zrazu w Azji Przedniej. Jego wykłady rozprzestrzeniły się w nie długim czasie na całe cesarstwo rzymskie. Ludzie aż do połowy XX wieku byli przekonani iż postać Mitry wiąże się z perskim bogiem lub też herosem który posiadał takie samo imię. Były również głoszone przypuszczenia jakoby ta teza miała być w połowie słuszna bowiem przyjmowano również że od tych postaci, Mitra się wywodzi. W dzisiejszych czasach nikt nie ma już wątpliwości iż było to od samego początku czystą prawdą bowiem właśnie na Azji Przedniej i Cesarstwie Rzymskim mitologia tak samo jak praktyka religijna różniła się bardzo mocno od kultu indyjsko-perskiego. Jednak do tej pory jedna kwestia jest u wielu ludzi sporna, mianowicie czy kult boga Mitry wywodzi się z zaratusztarizmu, czy też powstała ona w sposób autonomiczny. Warto zaznaczyć iż kult Mitry odbywał się jedynie w niedzielę, czyli w oznaczony dniem słońca.

Chrześcijaństwo

Największa religia monoteistyczna świata powstała w I wieku naszej ery. Wyłoniła się ona z judaizmu przejęła od niego część praw ( dekalog, objawienia zawarte w Starym Testamencie). Wyznawcy tej religii wierzą, że Mesjaszem, który miał przyjść na świat by go wybawić, jest Jezus Chrystus i to od Jego imienia powstała nazwa religii. Obecnie można wyróżnić trzy odłamy chrześcijaństwa: katolicyzm, prawosławie i protestantyzm. Do podziału doszło podczas reformacji kościoła w XV wieku. Katolicyzm uznaje prymat papieża. Najważniejszy sakrament to eucharystia. Miejscami kultu są najczęściej świątynie. Najwięcej katolików mieszka w Ameryce Łacińskiej. Duchową stolicą katolików jest Watykan. Prawosławie różni się od katolicyzmu m.in. tym że ma odmienne ujęcie pochodzenia Ducha Świętego. Kościół prawosławny jest samodzielny i nie uznaje władzy papieża. Ich świątynia to cerkiew. Protestantyzm to różne wyznania chrześcijańskie, których rozłamy powstały podczas reformacji. Ich źródłem wiary jest Biblia i to na niej opierają wszystkie swoje zasady.

Niewola awiniońska

Podporządkowanie papieży monarchom francuskim i przeniesienie stolicy Apostolskiej do Awinionu zaowocowały kryzysem w kościele powszechnym. Papiestwo straciło potęgę polityczną i realną władzę nad Państwem Kościelnym. Fakt ten starali się wykorzystać władcy świeccy, ograniczając przywileje Kościoła i przejmując kontrolę nad obsadzaniem najwyższych godności duchownych. Okres niewoli awiniońskiej został wykorzystany przez papieży do zbudowania scentralizowanej monarchii i przejęcia pod władanie kurii tych wszystkich dziedzin, które nie do końca udało się zawłaszczyć monarchom. Rozbudowało się sądownictwo papieskie, wzmocniła działalność inkwizycji, niepomiernie wzrósł fiskalizm papieski. Z różnych krajów zaczęto ściągać świadczenia na rzecz Papiestwa (w Polsce nazywało się to świętopietrze), pobierano opłaty za wszystkie czynności wykonywane przez kurię, handlowano beneficjami. W tej sytuacji dwór papieski nie uchronił się przed korupcją i wewnętrznymi walkami o wpływy i godności. Niepomiernie rozpleniał się nepotyzm.

Kościoły

Początki chrześcijaństwa na Dolnym Śląsku sięgają zapewne schyłku dziewiątego wieku. czasów ekspansji Rzeszy Wielkomorawskiej na północ i północny zachód choć nie ma na to poza odnalezionym na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu charakterystycznym Morawskim krzyżem. Nie ma żadnych innych poważnych dowodów. Pierwsze informacje źródłowe o misjach chrześcijańskich wśród plemion śląskich są o sto lat młodsze. Wskazują one dwa główne ich ośrodki: Moguncję której podporządkowane było biskupstwo w Pradze, utworzone w 973 roku i obejmujące w tym czasie ziemie należące do Śężan, włącznie z Wrocławiem. Magdeburg, któremu podlegała diecezja miśnieńska, poszerzona w 971 roku o ziemię nad Bobrem, należące do Dziadoszan. Historia religii dolnego Śląska jest tak skomplikowana jak religia całego naszego kraju. Jednaka ona duże znaczenie dla mieszkańców tych terenów, są oni do niej przywiązani i chętnie ja praktykują. Szanują walkę swoich rodaków o dobra historyczne własnej religii. Historia zobowiązuje do szacunku, każdy z wyznawców religii pamięta o tym.

Państwo kościelne

Początek świeckiej władzy papieży sięga pierwszej połowy VIII w. O jego powstaniu zdecydowała wyprawa Pepina Krótkiego do Italii. Został tam wezwany przez papieża zagrożonego ekspansją Longobardów. Longobardowie poszerzali swe panowanie na terenach Italii, które należały także do Bizancjum. Pepin pokonał ich, a zdobyte tereny przekazał we władanie papieżowi jako tak zwaną ojcowiznę św. Piotra. Tereny te obejmowały ziemie od Morza Adriatyckiego przez Umbrię po Rzym. W okresie panowania Karolingów Państwo Kościelne było uzależnione od ich opieki, natomiast podczas zmagań Papiestwa z Cesarstwem okresowo także od władców niemieckich. Od ostatniego dwudziestopięciolecia XIV w. papiestwo starało się odzyskać władzę nad swoim państwem, która znacznie zmalała w okresie niewoli awiniońskiej. Udało się to dopiero w XV wieku. Papież stał się wówczas wyraźniej stroną w konfliktach politycznych i militarnych, które gnębiły północne i środkowe Włochy jego władza w Państwie Kościelnym w XV wieku zyskała charakter nowożytnej monarchii absolutnej.

Organizacja kościelna

Podział cesarstwa rzymskiego i upadek imperium na Zachodzie zaowocowały odrębnym kształtem chrześcijaństwa w obu częściach. Formalny rozdział dokonał się w 1054 roku oznaczając odrębną podległość organizacji kościelnych: papieżowi na Zachodzie i patriarsze Konstantynopola na Wschodzie. W czasie stuleci, które nastąpiły po okresie upadku imperium rzymskiego wyodrębniły się dwa różne obrządki z odmienną liturgią i językiem. Na Zachodzie językiem obowiązującym była wyłącznie łacina, natomiast na Wschodzie oprócz greki dopuszczano także inne języki. Oba kościoły dzieliły spory teologiczne. Sama organizacja kościoła zaczęła kształtować się jeszcze w okresie cesarstwa. Podstawą struktury było miasto biskupstwo, natomiast kilka biskupstw tworzyło prowincję kościelną. W kształtujących się monarchiach biskupi (potem też opaci) wprzęgani byli w aparat władzy państwowej: byli urzędnikami królewskimi lub doradcami królów. Najwyższe godności kościelne przyznawali monarchowie. W rękach kościoła znajdowało się także szkolnictwo.

Miłośnicy mądrości

Położenie Dolnego Śląska na skrzyżowaniu ważnych dróg z zachodu na wschód i z południa na północ sprzyjało nie tylko wymianie handlowej a także kulturze sztuce oraz rozwojowi nauki. Już na przełomie wieku dziesiątego i jedenastego wraz z ustaleniem we Wrocławiu kasztelani biskupstwa powstało realne zapotrzebowanie na wykształcone w pełni piśmienne kadry, dobrze przygotowane do usługi kancelaryjnej instytucji duchowych i świeckich. Biskup i wspierająca go kapituła katedralna zobowiązani byli ponadto do sprawdzenia kultu głoszenia go oraz rozpowszechnianie nauki chrześcijańskiej co również wymagało odpowiedniego przygotowania. Dlatego też wybrana kadra musiała być odpowiednio przygotowana do pracy w swoim zawodzie. Kształcono ludność w piśmie i czytaniu. -dzięki temu młodzież miała szansę najlepsze życie co w tamtych czasach było istotna rzeczą. Walka o rozwoju osiągała swoje cele kościół stawała się ważny w życiu ludzi i byli oni dzięki niemu szczęśliwi i bogatsi. Miejscowa ludność już nie była analfabetami, kształcili się na mądrych ludzi pracujących w wielu ważnych zawodach.

Misje chrystianizacyjne

Między V a XI w. wszystkie państwa powstałe na Zachodzie, Wschodzie i Europie przyjęły chrzest. Akcje misyjne prowadzili głównie biskupi a nieco później opaci. Na terenach misyjnych rozpoczęto zakładanie klasztorów. Tam też starano się o pozyskanie nowych kadr duchownych. Nowe kadry wywodziły się głównie z zamożniejszej części społeczeństwa. Wyedukowane nowe duchowieństwo kontynuowało misje swoich poprzedników i nauczycieli. Za panowania Karola Wielkiego zrodziło się przekonanie, że państwo nie może istnieć bez Boga. Z tego to powodu rozpoczęto organizację krucjat do pobliskich państw w celu nawrócenia i przyjęcia chrztu. Część z nich była bardzo krwawa. Małe pogańskie państewka zaciekle broniły swoich od lat czczonych bogów. Część państw przyjęła chrystianizację drogą pokojową i bezkrwawą. Władcy dobrowolnie przechodzili na chrześcijaństwo. Ostatnim państwem, które podjęto się schrystianizować była Litwa w drugiej połowie XIX w. Stało się to za sprawą Władysława Jagiełły. Natomiast nad Morzem Czarnym zaczął szerzyć się islam.

Zakony

Ruch zakonny narodził się jeszcze w starożytności, gdzie ojcowie pustyni usiłowali realizować ideały ewangeliczne. Twórcą reguły zakonnej na Zachodzie był prawdopodobnie św. Benedykt. Założył on zgromadzenie na Monte Cassino. Główną regułą zgromadzenia było “módl się i pracuj”. Reguła zakonna szczegółowo określała tryb życia: pory posiłków, wypoczynku, modlitwy czy pracy a także sposób ubierania się. Mnisi byli winni bezwzględne posłuszeństwo swemu opatowi, którego wspólnie wybierali spośród siebie. Dzięki pracy mnichów zachowała się spuścizna antyku, gdyż zajmowali się gromadzeniem przepisywaniem ksiąg, kompilowali wiedzę starożytnych. Nurt reformatorski nie ominął także zakonów. Zaczęły powstawać zgromadzenia nowego typu, które opierały się na regułach św. Augustyna. Najważniejszym z założonych w tym czasie był zakon cystersów. Wszystkie nowe zakony głosiły hasła ubóstwa. Powstały również zakony żebrzące., które w początkowej fazie istnienia głosiły regułę skrajnego ubóstwa. Należy również wspomnieć o zakonach rycerskich, które powstały w okresie wypraw krzyżowych. Od zwykłych mnichów różnili się znajomością sztuki wojennej.

Wycieczka

Wycieczki ze względu na czas trwania dzielimy na wycieczki jedno dniowe i te kilku dniowe. Celem wycieczki jest zwiedzanie i poznawanie nowych miejsc. Z wycieczką dzieci małe mają odczynienia już w przedszkolu. Tam często organizowane są wycieczki jedno dniowe do parku lub lasu. Wycieczka taka ma na celu zapoznanie dzieci z otaczającym ich środowiskiem, czyli cel poznawczy. Gdy dzieci są starsze można zorganizować wycieczki trwające nawet kilka dni. Najczęściej wycieczki takie są organizowane w góry lub nad morze. Wycieczki tego typu różnią się od tych jedno dniowych tym, że trwają dłużej i mają wliczony nocleg poza domem. Będąc na wycieczce dziecko poznaje nowe rzeczy, z którymi nie mogłoby mieć styczność w domu. Wycieczki uczą również samodzielności. Wyjeżdżające dziecko jest zdane na siebie musi samo o siebie dbać i planować swój czas. Oczywiście każda wycieczka ma swojego opiekuna a nawet kilku jednak nie podchodzą oni do każdego z dzieci indywidualnie raczej traktują ich jako grupę.

Geneza

Prekursorami XVI wiecznej reformacji w Europie byli Jan Wiklef, angielski teolog, i Jan Hus, czeski reformator, który spłonął za herezję w 1415 roku w Konstancji. Obaj sprzeciwiali się bogactwu kościoła, nepotyzmowi i symonii, rozwiązłości i niedouczeniu księży katolickich. Za przyczyną haseł głoszonych przez Jana Husa rozgorzały krwawe wojny na terenie Śląska i Czech, które doprowadziły w efekcie do uniezależnienia się kościoła czeskiego od cesarstwa niemieckiego, nic jednak w samym Kościele katolickim nie zmieniając. Przez cały XV wiek sprzeciw wobec rozkładu moralnego Kościoła katolickiego wzrastał w społeczeństwach Europy. Wybuchnął jednak dopiero w roku 1517, za sprawą Niemca Marcina Lutra. Wysłał on do części niemieckich biskupów 95 tez, w których proponował reformę Kościoła. Jego postulaty zyskały ogromną popularność – dzięki, dość świeżemu jeszcze, wynalazkowi druku szybko rozprzestrzeniły się po całych Niemczech, a wkrótce – po całej Europie. Trafiły nawet do Jerozolimy. Wystąpienie Marcina Lutra padło w odpowiednim czasie na bardzo odpowiedni grunt, szczególnie, że to właśnie w państewkach Rzeszy Niemieckiej tendencje reformacyjne były bardzo żywe. Wkrótce po wystąpieniu Marcina Lutra rozpoczęły się krwawe i długie wojny niosąc ze sobą głębokie przemiany społeczeństw europejskich, nie omijając niemal żadnego kraju.

Budowa struktur kościoła

Rozwój diecezji wrocławskiej związany był ściśle z akcją kolonizacyjną rozpoczęta przez Bolesława pierwszego Wysokiego. Wysokiego ile do roku 1200 możemy wyróżnić na Śląsku zaledwie 24 miejscowości posiadające własny kościół. To już w roku 1270 było ich 146, w roku 1300 – 1311, a w roku 1370 – 1050. zgodnie z ukształtowanym w dwunastym wieku podziałem kraju na cztery dzielnice utworzono w diecezji cztery archidiakonaty. Znajdowały się one we Wrocławiu, Opolu, Głogowie i Legnicy. Ważną rolę iministracyjną i duszpasterską odgrywały kapituły kolegiackie: Najświętszej Panny Marii w Głogowie (1218), św. Idziego we Wrocławiu (1228-1255), św. Krzyża we Wrocławiu (1288), Bożego Grobu w Legnicy (1348), św. Jadwigi w Brzegu (1368) oraz św. św. Jana i Jakuba. Od schyłku siódmego wieku rozwijało się także intensywnie życie monastyczne. Kanonicy regularni świętego Augustyna, osadzeni na górze Ślęży, następnie przeniesieni do Wrocławia swe drugie zgromadzenie utworzyli na zachodnich rubieżach kraju.

Kino

Kino to rodzaj pomieszczenia, w którym mogą być wyświetlane filmy, jaki bajki. Kina budowane sa zazwyczaj w większych miastach. W pomieszczeniach takich można wyróżnić hol, w którym można kupić bilet i wybrać miejsce do siedzenia oraz salę główna gdzie wyświetlane są filmy. Filmy pojawiają się na ogromnym ekranie, który początkowo zasłania kurtyna. Dźwięk jest słyszalny poprzez głośniki zamontowane na ścianach kina. Każda sala posiada kilkanaście rzędów z siedzeniami dla widzów. To, co jest wyświetlane po raz pierwszy nazwane jest premierą. Dzieci mogą chodzić do kina jedynie na bajki, czyli animowane filmy. Ponieważ każdy film ma swoja kategorię wiekową, którą należy przestrzegać. Zaletą kina jest to, że posiada ogromny ekran, na którym wyświetlane są bajki i to właśnie w kinie jako pierwsze pojawiają się wszelkie nowości. Do kina dzieci najczęściej idą w większej zorganizowanej grupie, czyli klasowo lub wyłącznie w towarzystwie osoby pełnoletniej. Dodatkowym plusem tego miejsca jest barek, w którym można zaopatrzyć się w popkorn i cole.

Synkretyzm religijny

Zetknięcie się chrześcijaństwa z tradycją pogańską doprowadziło do zmian w samym chrześcijaństwie. Religię i obrzędowość cechowało łączenie w jednym światopoglądzie i sposobie widzenia różnych tradycji i elementów. Powierzchowna chrystianizacja, słabe przygotowanie kleru i kultowa obecność nowej religii w okresach misyjnych, przyczyniły się do przenikania wierzeń pogańskich i magicznych praktyk do religii chrześcijańskiej. Przykładowo kult świętych wiązał się z kultem bohaterów i wodzów głównie w tradycji germańskiej. Symbole wiary używano jako amuletów. Przykładem może tu być krzyż. Kościół wiele dawnych praktyk i wierzeń zaakceptował, nadając im nową szatę obrzędową oraz nową interpretację. Z wieloma jednak praktykami zaciekle walczył i potępiał je. Przykładem może tu być obrzęd palenia zmarłych. Nie zostało zaakceptowane wielożeństwo i małżeństwa między krewnymi. Chrystianizacja wniosła wiele zmian nie tylko w sferze wierzeń religijnych ale w całym życiu ludzkim. Przykładem może być wspomniany zakaz wielożeństwa: tyczył się podstaw społecznego porządku.

Sztuka kościelna

Kościoły coraz częściej stawały się pięknie zdobione i bogate, kult religijny miał na to szczególnie duży wpływ. Biskupom i księżom zależało na świetności ich kościołów. Świetność pochodząca z tamtych czasów widoczna jest do dnia dzisiejszego. Piękne obrazy i malowidła naścienne po renowacji cieszą nasze oczy swoim pięknem i urokiem, magią. Dawni dekoratorzy mieli wiele pomysłów, oczywiście na tamte czasy były one nowoczesne dziś jednak są one klasyką sztuki, która pozwala nam poznać historie danej świątyni. Ich dzieła, typu obrazy czy rzeźby były ich wizytówkami, i świadectwem inteligencji narodu. Przywiązanie ludności do wiary wzrastało wraz z większa liczbą świątyń, wierni zgromadzali się w nich na modlitwach dając świadectwo w ten sposób wierze którą wyznawali. Dla nas świątynie pochodzące z tamtych czasów nie Sa tylko miejscem modlitw, są one dziełami sztuki religijnej, Sa to zabytki ściągające turystów. Daje nam to wszystko sławę, oraz coraz więcej nowych gości odwiedzających nasze piękne świątynie.

Jazda konna

Jazdę konna mogą uprawiać tylko starsze dzieci, niemowlaki nie. To, w jakim wieku jest dziecko rzutuje na tym na jakiem koniu będzie jeździło. Gdy mamy do czynienia z dzieckiem małym naukę należy rozpocząć na kucu, czyli niewielkim koniku. W wypadku dziecka starszego jazda odbywa się na koniu. Koń jest to zwierze, które składa się z głowy, tułowia ora czterech kopytek. Aby na nim jeździć potrzebne są pewne sprzęty, między innymi siodło. Siodło to rodzaj osłony, na której się siada, siodło jest zawsze dopasowane do jeźdźca. Aby się w nim utrzymać należy trzymać za lejce. Koń jest bardzo wrażliwym stworzeniem i wyczuwa nasze lęki, dlatego nie należy się bać wsiadając na niego. Jazdę konna rozpoczyna się pod okiem instruktora, czyli osoby dbającej o konie i znającej ich zwyczaje. Do jazdy dzieci powinny być odpowiednio ubrane w strój oraz kask. Ta ostania rzecz jest niezbędna, ponieważ chroni przed wszelkimi urazami mechanicznymi. Jeździć na koniu można wolno lub szybko, wszystko zależy od komendy wydanej koniowi.

Babizm

Ruch religijny o nazwie babizm został założony przez Ali Muhammad’a z Szirazu (urodzony w roku 1819, zmarł natomiast w roku 1850). Ogłosił się on przewodnikiem społeczeństwa wyznawców religii islamskiej. Sam siebie nazwał imieniem “Bab”. Oznacza to dosłownie bramę. A ma być ona symbolem drogi do Prawdy oraz Zbawienia. Babizm powstał w Persji, około roku 1844. Owa religia obiecywała liczne reformy, zarówno polityczne, jak i społeczne. Założeniem babizmu było pojawienie się na świecie boskich proroków. Miało to mieć miejsce co jakiś czas. Kolejny postulatem owej religii było równouprawnienie płci męskiej i żeńskiej. Następną ideą tego ruchu religijnego była idea emanacji. Polegała ona na tym, że Bóg jest Stwórcą oraz źródłem całego życia, natomiast ostateczny koniec będzie polegał na zburzeniu wszelkich dóbr ludzkich. Charakterystyczną rzeczą dla babizmu była liczba 19, uważana za świętą. Toteż podzielono rok na 19 miesięcy, z czego każdy miesiąc miał 19 dni. Jednak ten ruch religijny nie potrwał długo. Ostatecznie rozpadł się w roku 1866 (dwa nurty). Kontynuacją babizmu jest azalityzm.

Niereligijność

Terminem tym zwykle określa się osoby, które nie są osobami religijnymi, czyli nie wierzą w bóstwa lub inne nadprzyrodzone istoty. Niereligijność odnosi się do wielu różnych grup, na przykład ateistów, agnostyków, deistów lub sceptyków. Chociaż te koncepcje filozoficzne różnią się od siebie, to mają jedną wspólną podstawę – osoby niereligijne nie wyznają religii. Na świecie odsetek osób, które nie przywiązują żadnej wagi do wyznawania religii, nie jest dokładnie określony. Przeszkodą jest przede wszystkim konieczność przeprowadzenia badań na światową skalę, co w przypadku niektórych państw, które zakazują ateizmu czy agnostycyzmu pod karą śmierci, jest niemożliwe. Ośrodki badań dysponują jednak danymi z poszczególnych krajów. Najmniejszą wagę do religii przywiązują Chińczycy, Szwedzi, Estończycy, Czesi. Polska znajduje się prawie na końcu listy w sąsiedztwie Irlandii, Peru i Grecji. Przechodząc do poszczególnych elementów niereligijnej układanki, trzeba na początku wspomnieć o ateistach.

Są to osoby, które odrzucają teizm, czyli wiarę w bogów, lub uważają po prostu, że bóstwa takie nie istnieją. Kiedyś ateistami określano innowierców, teraz ta kategoria jest nieco węższa. Przeważnie łączy się ze sceptycyzmem w zakresie wszelkiego rodzaju nadprzyrodzonych i niepotwierdzonych naukowo zjawisk. Agnostycyzm natomiast opiera się na założeniu, że nie jest możliwe poznanie rzeczywistości, dlatego pytanie o istnienie bóstw jest bezcelowe. Trzeba też wspomnieć, że niereligijność nie oznacza koniecznie braku wiary w ogóle. Pod tym względem nasi południowi sąsiedzi są ewenementem na skale światową niemalże.

W czasach komuny tak skutecznie działała walka z kościołem że obecnie kościoły w Czechach świecą pustkami. Indotrynizacja została przeprowadzona tam bardzo skutecznie, co do dnia dzisiejszego szokuje Polaków, którzy odwiedzają ten kraj. Co dziwne w Polsce niby ustrój był ten sam a jednak wiara przetrwała ciężkie czasy a wręcz nawet była jednym z kluczowych czynników wojny z komuną.

Skąd wzięła się religia?

To pytanie nurtuje filozofów i naukowców już od wieków. Hipotez jest wiele, ale chyba nie ma takiej, która wyjaśniałaby wszystko tak, że zarówno wierzący, jak i ci nie podzielający wiary w konkretne bóstwo, byliby co do niej zgodni. Można wydzielić natomiast dwie ścieżki: naturalistyczną i teologiczną, które próbują wytłumaczyć to zjawisko. Pierwsza z nich zakłada, że pojawienie się religii było pewnego rodzaju naturalnym etapem w ewolucji człowieka. Jako że człowiek bał się otaczającej go przyrody, potrzebował czegoś, co pozwoli mu ją bardziej poznać i ułaskawić, zaczął ją deifikować, czyli nadawać jej boskie cechy, które później przekształciły się w wiarę w konkretne bóstwo. Wiara jest zatem pochodną strachu i niepewności. Ta szkoła zakłada, że religia po pewnym czasie zaniknie, bo ludzie otrzymają wszystkie odpowiedzi na nurtujące ich pytania i nie będą już musieli wszystkiego tłumaczyć boską ingerencją. Druga szkoła postuluje, że religia także jest wymysłem człowieka, ale jej powstanie ma związek z psychiką ludzką.

Człowiek stworzył systemy religijne, aby pomogły mu one w odnalezieniu tego, czego nie znalazł w otaczającym go świecie – szczęścia, sprawiedliwości czy potwierdzenia życia po śmierci. Teorie teologiczne z kolei są ściśle związane z konkretnymi wyznaniami. Przeważnie wytłumaczenie opiera się na założeniu istnienia boga, który stworzył ludzkość – religia jest nieodłącznym towarzyszem bóstwa. Spór o genezę religii nie ma jednoznacznego rozwiązania, wszystko zależy, bowiem od światopoglądu danej osoby. Osobiście temat religii jest dla mnie jednym z ulubionych, zwłaszcza w sytuacji, gdy spotykają się osoby o odmiennych poglądach ale co ważne potrafiący ze sobą rozmawiać i dyskutować, wówczas potrafi z tego wyniknąć bardzo ciekawa dyskusja, poparta wieloma tezami. Oczywiście jeśli spotka się dwóch fanatyków religijnych to trudno jest oczekiwać od nich aby ze sobą dyskutowali, w takich wypadkach najczęściej jedyną metodą na dyskusję jest miecz. Na szczęście mamy do czynienia z tym rzadko.

Nowe pseudo-religie

Liczba religii na świecie stale się powiększa, ale nie zawsze o religie, które są podobne do wszystkich innych. Coraz częściej ludzie powołują do życia kościoły parodystyczne, niemające nic wspólnego z wielkimi religiami monoteistycznymi, które cieszą się największą liczbą wyznawców. Skąd parodia religii? Przede wszystkim z niezadowolenia i chęci zaprotestowania przeciw nadużyciom innych wiar. Kościół Latającego Potwora Spaghetti pojawił się w 2005 roku w Ameryce Północnej. Wtedy toczył się tam spór na temat nauczania w szkołach sposobu powstania świata i ewolucji. Obozy były dwa: jednym z nich byli naukowcy, a drugim chrześcijanie, którzy postulowali swoją teorię inteligentnego projektu. Niezbyt zadowoleni z tego ludzie postanowili powołać do życia Potwora Spaghetti, obwołać go swoim bogiem – napisali mu nawet ewangelię, która miała być pismem objawionym. Religię tą nazwali pastafarianizmem. Dogmaty tego kościoła są także parodią dogmatów innych wiar i argumentów osób, które uważają, że teoria inteligentnego projektu jest jedynym możliwym sposobem powstania ludzkości. Innym parodystycznym bóstwem, które pojawiło się w ostatnich latach, jest Niewidzialny Różowy Jednorożec. Ta bogini jest przy okazji swoistego rodzaju figurą retoryczną, której w dyskusji z osobami wierzącymi używają sceptycy. Paradoks polega na tym, że bóstwo to jest jednocześnie różowe i niewidzialne, a przy okazji nie można dowieść, że w rzeczywistości istnieje. Te argumenty są zatem parodią religii, które uważają, że istnienie boga jest pewnikiem.

System wierzeń dawnych Słowian

Każda grupa ludzi, która zamieszkuje dane terytorium, przeważnie może pochwalić się swoim bogiem lub bogami. Podobnie było także w dawniejszych czasach, na terenie całej Europy rozsiane były zróżnicowane grupy, które posiadały własne systemy wierzeń. Tak samo jest ze Słowianami, których jesteśmy potomkami. Przed chrystianizacją na terenach Polski istniały pogańskie świątynie, czyli tak zwane chramy. Czczono w nich wielu bogów, ponieważ religia dawnych Słowian była systemem politeistycznym. Nie znamy dokładnej liczby bóstw ani pomniejszych demonów, ponieważ z tamtego okresu nie zachowały się żadne źródła pisane. Pismo dotarło na nasze ziemie wraz z nadejściem chrześcijaństwa, a jego propagatorzy nie chcieli, aby pogańskie wierzenia nadal były kultywowane. Do dyspozycji jest więc niewiele lakonicznych tekstów o charakterze tych wierzeń czy miejscach kultu.

O wiele więcej informacji dostarcza nam folklor oraz archeologia. Dzięki temu pierwszemu nadal możemy dostrzegać nawet w życiu codziennym wpływ dawnych wierzeń, archeologia z kolei dała dowody istnienia świątyń i miejsc pochówków o innym charakterze niż chrześcijańskie. Jeśli chodzi o bóstwa, to jednym z najważniejszych był Światowid (Świętowit) – posąg go przedstawiający miał cztery twarze, każdą skierowaną w inną stronę świata. Innymi byli Swaróg, który był bóstwem słońca, ognia i nieba, Dadźbog, który był bogiem bogactwa. Wierzenia Słowian to także bogata demonologia, która nadal jest aktywna kulturowo. To z niej pochodzi m.in. Baba Jaga i wodnik. Potem jak wszyscy doskonale wiemy wprowadzone zostały w życie liczne nowe wierzenia. Następnie w 966 roku w Polsce mieliśmy Chrzest Polski i następnie nastąpiła ekspansja religii na terytorium całego kraju. Oczywiście pogaństwo w niektórych ośrodkach utrzymywało się dość długo jeszcze, jednak powoli ulegało to zmianie na lepsze. Oczywiście oprócz aspektów czysto powiązanych z wiarą, również istotnym elementem przyjęcia chrześcijaństwa była obawa o ataki na nasz kraj w celach chrystianizacji, oczywiście jako przykrywki dla niecnych celów.

Od politeizmu do monoteizmu

Wczesne początki religii giną w mrokach przeszłości. Brak odpowiednich przekazów piśmiennych nie pomaga religioznawcom w rekonstrukcji charakteru dawnych wierzeń. Pewnych informacji dostarcza archeologia, folklor oraz religioznawstwo porównawcze, które określa podobieństwa i różnice pomiędzy religiami świata. Dzięki tym naukom można choć trochę zobaczyć, jak kształtowała się wiara w bóstwa na przestrzeni wieków. Pierwsze przesłanki dotyczą faktu, że nasi przodkowie prawdopodobnie byli politeistami – wierzyli w wielu bogów. Jednak zanim do tego doszło badacze wskazują na jeszcze bardziej podstawową sprawę: animizm. Animizm zakładał, że świat dzieli się na materię i ducha, który po śmierci zostaje zaklęty w roślinach, zwierzętach lub kamieniach. Z tego poglądu prawdopodobnie wyrósł późniejszy religijny dualizm. Prawdopodobnym powodem, dla którego człowiek zaczął wierzyć w bogów, był strach. Człowiek sprzed paru tysięcy lat nie posiadał wiedzy i nie mógł zrozumieć otaczającego go świata, dlatego nadawał mu cechy boskie (nadanie przyrodzie cech boskich to panteizm). Burze z piorunami były efektem boskiego gniewu, a deszcz po czasie suszy był zesłany przez boga, który został odpowiednio przekonany do tej właśnie czynności. Od tego momentu ludzie zaczęli przypisywać bóstwom różne dziedziny, za które mieli być odpowiedzialni.

Później wyróżniono jedno naczelne bóstwo (henoteizm), które zdetronizowało pozostałe, a stąd już prosta droga do monoteizmu. Ewolucja religii widoczna jest między innymi w zmniejszaniu się liczby bóstw. Oczywiście w dzisiejszych czasach zdecydowanie dominuje u nas reklamy monoteistyczne. No i takie reklamy są największe na świecie, każda z trzech największych religii oparta jest na monoteizmie. Jednak to wcale nie oznacza, że nie znajdziemy na świecie innych ośrodków, gdzie mocno jest rozwinięta religia z wieloma bóstwami, jednak pomimo wszystko to religie monoteistyczne zdecydowanie zdominowały dzisiejszy świat.

Rodzime religie Europy

Zanim do Europy zawitało chrześcijaństwo na tym kontynencie można było znaleźć wielu różnych wyznawców swoich lokalnych bogów. Granice takich wiar uzależnione były przede wszystkim od granic naturalnych, które dzieliły ówczesne ludy. Głównymi elementami wspólnymi rodzimych religii Europy był politeizm, czyli wiara w wiele bóstw. Cechą charakterystyczną jest także fakt, że wiele elementów tych dawnych wierzeń przetrwało do dzisiejszych czasów albo w formie folkloru, albo przesądów. Ich duży wpływ można również zauważyć biorąc pod uwagę kulturę, języki czy sztukę. Religie europejskie podzielić można na następujące: słowiańskie, bałtyjskie, nordyckie, celtyckie, greckie i rzymskie. Słowiańskie religie rozprzestrzeniły się przede wszystkim na terenie Europy Wschodniej oraz Środkowo-Wschodniej, spokrewnione były z nimi wierzenia Bałtów. Religie nordyckie można zauważyć na północy Europy, w krajach skandynawskich: Szwecji, Norwegii, Finlandii, Islandii czy Danii. Mitologia celtycka z kolei jest charakterystyczna dla terenów Wysp Brytyjskich oraz Irlandii. Najbardziej znane w całej Europie mitologie grecka oraz rzymska rozwijały się na południu Europy, z tym, że grecka stanowiła podstawę tej rzymskiej.

Wszystkie te religie posiadały swoich głównych bogów, a także bóstwa pomniejsze, które opiekowały się konkretnymi dziedzinami życia. Dla mitologii europejskich jest także charakterystyczne istnienie bogatej demonologii, czyli zbioru postaci, które nie są bogami, ale mają również wpływ na ludzkie życie. Badając wielorakość religii i wierzeń dostępnych na kontynencie może co niektórym wydawać się bardzo duża, jednak należy pamiętać że oprócz wielu ludów zamieszkujących kontynent to dodatkowo było bardzo wiele odłamów i plemion. To wszystko sprawiało, że na terenie mieliśmy tak wiele wierzeń. Oczywiście wraz z rozwojem chrystianizacji naszego kontynentu religie powoli zaczynały być wypierane przez chrześcijaństwo, jednak należy pamiętać, że bardzo wiele nacji bardzo boleśnie odczuło te zabiegi.

Religia jako zagrożenie

Czy wyznawanie danej religii może nieść ze sobą także negatywne skutki? Jest to pytanie dość prowokacyjne, ponieważ przeważnie nie dyskutuje się na takie tematy, bojąc się urazić osoby, które należą do danego wyznania. Jednak w obliczu współczesnych konfliktów na świecie trzeba zauważyć, że przynależność religijna jest jednym z zarzewi wielu wojen. Przede wszystkim chodzi o religijny fundamentalizm, którego wyznawców najwięcej znajduje się wśród wielkich religii monoteistycznych: chrześcijaństwa, islamu i judaizmu. Źródeł fundamentalizmu można szukać w czynności literalnego odczytywania pism objawionych. W kontekście zagrożeń wymienia się przede wszystkim islam, którego ekspansja jest zauważana przede wszystkim na europejskim kontynencie. Niski przyrost naturalny w krajach starej Europy powoduje, że społeczność muzułmańska liczy coraz więcej osób. Zagrożenia z ich strony przede wszystkim polegają na pragnieniu coraz większych ustępstw wobec ich wiary, która nie przystaje do europejskich standardów praw człowieka. Poza tym trzeba zauważyć, że sprzeciw religii wobec rozwoju nauki, może także opóźnić rozwój całych społeczeństw.

Parę lat temu było głośno o kościołach ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, które zażądały potępienia teorii ewolucji i nauczania dzieci w szkołach teorii inteligentnego projektu, którego celem jest dowiedzenie, że świat i ludzie zostali stworzeni przez bóstwo. Religia zatem niesie ze sobą konkretne zagrożenia, jednak tylko wtedy, gdy jest niewłaściwe używana. Oczywiście jeżeli rozpatrujemy religię z perspektywy zagrożenia to zdecydowana większość ludzi przed oczami ma Islam z ich radykalnymi działaczami i bojówkami. Jednak nie należy tego traktować tak poważnie, ponieważ jest to generalnie religia pokojowa, która trafiła pod patronat terrorystów, dla których jest to wygodne rozwiązanie. Mimo wszystko wiele osób ma bardzo złe zdanie o wyznawcach tej religii i generalnie prawdopodobnie będzie to w najbliższym czasie niesamowicie trudno zmienić, ponieważ jak wiadomo ze stereotypami walczy się niezmiernie ciężko.

Zabobon, czyli wiara w przesądy

Wiara ma wiele imion, przede wszystkim kojarzymy ją z wiarą w konkretnych bogów, ale może ona oznaczać też coś innego. Wierzenie w coś jest równoznaczne z bezdyskusyjnym przyjęciem tego jako prawdy. Podobnie jest w przypadku zabobonów. Czym one są? Najogólniejsza definicja obejmuje wiarę w związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy takimi elementami, które nie są ze sobą w rzeczywistości w żaden sposób związane. Przesądy dotyczą zatem codziennego życia i wiele osób naprawdę w nie wierzy. Skąd biorą się zabobony? Źródłem jest przede wszystkim kultura, to ona kształtuje społeczeństwa, drugim czynnikiem jest tradycja, także ta związana z konkretną religią. Jednak przesądy są także wspaniałym źródłem informacji o folklorze danego regionu. Po chrystianizacji Europy wiele regionalnych religii zostało oficjalnie zniszczonych, ale pewne ich elementy nadal były kultywowane przez ludzi. Przesądy przede wszystkim dotyczą wiary, że jakiś konkretny przedmiot lub inny czynnik może dawać szczęście lub odwrotnie – przynosić pecha. Na przykład wielu ludzi uważa, że jeśli drogę przebiegnie nam czarny kot, to wtedy spotka nas coś nieprzyjemnego. Zła sława czarnych kotów jest także widoczna w kulturze – czarownice często mają właśnie te, a nie inne zwierzęta.

Podobnie rzecz ma się ze stłuczonym zwierciadłem, ma to przynieść siedem lat nieszczęścia. Szczęście z kolei mają dawać czterolistne koniczynki czy różnego rodzaju talizmany, które wiele osób nosi ze sobą, ponieważ uważa, że dają im szczególnego rodzaju moc. Warto jest wiedzieć że wiara we wszelkiego rodzaju zabobony czy też inne magiczne rzeczy nie jest zgodna z wiarą w Jezusa. Dlatego będąc katolikami warto jest się zastanowić nad tym co robimy i jak się zachowujemy kiedy np. przebiegnie nam drogę czarny kot. Na ten temat przesłanie jest jasne i jako praktykujący katolicy nie powinniśmy się dać nabierać jak również nie powinniśmy brać udziału w żadnych zabobonach. Oczywiście jest to sprawa indywidualna każdego człowieka, jednak zdanie kościoła jest tutaj jednoznaczne.

W co wierzymy?

Wiara ma różne oblicza. Chociaż dla wielu wydaje się niezbędnym elementem życia, dla niektórych jest nieracjonalnym marnowaniem czasu. W co wierzą ludzie? Przede wszystkim znaczna większość przyznaje, że wierzy w jakieś bóstwa lub tylko jedno bóstwo, gdy należy do religii monoteistycznej. Ta wiara jest powiązana z przestrzeganiem określonych w świętych pismach przepisów, które mają zapewnić wierzącemu jakieś konkretne benefity: szczęście, sprawiedliwość, życie po śmierci, reinkarnację. Wiara taka jest również związana z kultem, czyli oddawaniem bóstwu należnej mu czci: dzieje się to na przykład poprzez modlitwę lub medytację. Jednak czy bogowie to tylko jedna rzecz, w którą wierzą ludzie? Oczywiście że nie. Często wiara taka nie przeszkadza w posiadaniu także innych bezpodstawnych przeświadczeń, na przykład są grupy ludzi, którzy wierzą w UFO, duchy, cuda, telekinezę, bioenergoterapię, homeopatię, wróżenie z kart tarota, horoskopy, cudowne diety i leczące wszystko medykamenty. Oprócz nich ludzkość wierzy także w związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy niektórymi przedmiotami i sytuacjami, na przykład w to, że czarny kot powoduje pecha lub że czterolistne koniczynki, w których nastąpił bardzo rzadki błąd w kodowaniu genetycznym, przynoszą szczęście.

Z wiarą trzeba jednak uważać, ponieważ może ona przynieść nam więcej kłopotów niż pożytków. Przede wszystkim najlepiej nie przesadzać z gorliwością, ślepa wiara może prowadzić do niepotrzebnych konfliktów, które w niektórych częściach świata doprowadziły do krwawych wojen. Jak wspomniano wcześniej i zresztą wielu z nas o tym doskonale wie, niejednokrotnie w historii wybuchały wojny na tle religijnym, jest to niezmiernie duży problem. Zresztą nawet gdybyśmy się cofnęli niewiele lat wstecz to bez problemu znajdziemy przykłady wojen lub walk prowadzonych na tle religijnym i to w Europie, co tylko pokazuje że nawet najlepiej rozwinięte cywilizacje nie potrafią sobie poradzić do końca ze sporami na tle religijnym.

Zielonoświątkowcy

Na świecie istnieje setki rożnych wyznań i wierzeń. Większość religii, z jakimi ma się do czynienia w dzisiejszych czasach to religie monoteistyczne, które przewidują wiarę w jednego tylko boga. Najbardziej rozpowszechnionymi religiami na całym świecie jest islam oraz chrześcijanizm. Wbrew pozorom każda z tych religii ma ze sobą bardzo wiele wspólnego. Okazuje się ponadto, że bardzo popularną i powszechną religią w Polsce jest religia, której wyznawcy są określani, jako zielonoświątkowcy. Jak się okazuje bardzo charakterystyczną cechą tego wyznania jest konieczność chodzenia po domach osób, które nie należą do wspólnoty zielonoświątkowej, po to aby nakłonić inne osoby do przystąpienia do wiary zielonoświątkowej. Wyznawcy tej religii również gromadzą się w swoich sanktuariach, gdzie podczas wspólnej modlitwy i rozważań oddają się rozmyślaniom nad istotą współczesnego świata, jaką jest Bóg.

Charakterystyczne są również zwyczaje zielonoświątkowców. Choć dla niektórych może się to wydawać bardzo dziwne to właśnie zielonoświątkowcy nie uznają przetaczania krwi. Jedynie w wyjątkowych i naprawdę bardzo ekstremalnych wyznawcy owej religii mogą wyrazić zgodę na transfuzje ich krwi. Nauczanie zielonoświątkowców, które jest skierowane do nie wyznawców tej wiary, ma na celu poszerzenie grona wyznawców, a tym samym zwiększenie grona osób, które będą mogły być w przyszłości zbawione. Zgodnie z wiarą zielonoświątkowców jedynie pewien określony krąg ludzi na ziemi zostanie zbawiony, a liczba osób, które mogą doznać łaski zbawienia jest ściśle ograniczona. Dlatego też należy czym prędzej dołączyć do tej wspólnoty religijnej. Podczas uczestnictwa w zajęciach rekolekcyjnych można zgłębić tajniki wiary i oddać się rozważaniom nad istotą wiary i nad jej sensem. W religii chrześcijańskiej rekolekcje są organizowane również jako rekolekcje stacjonarne. W kościołach w okresie wielkiego postu oraz w okresie adwentu, czyli radosnego oczekiwania na przyjście Zbawiciela, odbywają się krótkie, zwykle godzinne spotkania.