Wiara

Przeważnie każda religia ma swoje własne święte pisma. Tym mianem określa się teksty, o których mówi się, że zostały napisane przez bogów lub zostały stworzone pod ich wpływem. Jedną z najbardziej znanych ksiąg jest Biblia. Jest to pozycja wspólna dla wszystkich religii chrześcijańskich i judaizmu, która składa się z wielu pojedynczych ksiąg oraz przekazów, które zawarte są w tak zwanym Starym i Nowym Testamencie Ich ważność jest określana przede wszystkim przez przywódców danego kościoła, którzy nadają im moc słowa bożego lub uważają, że pismo to nie jest natchnione. Dlatego na przykład katolicy mają inny kanon biblijny niż protestanci. Dla islamu najważniejszą księgą jest Koran, którego treść miała zostać objawiona muzułmańskiemu prorokowi Mahometowi. Dla Żydów objawioną księgą jest Tora, która zawiera pięć pierwszych ksiąg Biblii, które miały zostać napisane przez Mojżesza. Drugim tekstem jest Talmud – jest to zbiór komentarzy do Tory oraz zasad postępowania. W przypadku religii, które rozwijały się na Półwyspie Indyjskim, świętych pism jest więcej. Są to między innymi Upaniszady, Wedy czy Bhagawadgita. Buddyści z kolei czytują sutry, a wyznawcy sikhizmu księgę Sri Guru Granth Sahib. Wszystkie te święte księgi, oprócz tego, że mają być objawione przez boga, łączą także inne elementy. Przede wszystkim starają się one wytłumaczyć powstanie świata oraz ludzkości, dają zestaw zaleceń, nakazów i zakazów, które mają doprowadzić wyznawcę do wiecznego życia lub osiągnięcia innego pożądanego stanu. Oczywiście dla każdego katolika jest jesna i oczywiste jak ważnym jest pismem Pismo Święta i Biblia.

Każda wielka religia ma odpowiedniki Pisma Świętego, jeżeli przejrzymy genezy powstawania tego rodzaju pisma to zauważymy pewne podobne aspekty, jak również to że opisują w podobny sposób niektóre wydarzenia. Właściwie można by stwierdzić w niektórych miejscach że mowa jest o tym samym Bogu czy wydarzeniu. Pomimo jednak podobieństw do dnia dzisiejszego jest wiele różnic pomiędzy konkretnymi religiami.

Każda z wielkich religii ma swoją własną koncepcję życia pozagrobowego. Przeważnie są one w podstawowych założeniach podobne, jednak mogą różnić się sposobami osiągnięcia życia po śmierci. Głównym wspólnym elementem jest przeświadczenie, że na to, czy człowiek zasługuje na życie wieczne, ma wpływ jego czas spędzony na ziemi. Dokładne stosowanie się do zaleceń pism świętych oraz do nauki tych religii ma być pierwszym stopniem do jego osiągnięcia. W przypadku wielkich religii monoteistycznych pojawia się motyw sądu, który bóstwo sprawuje nad zmarłym. Jeśli jego przewinienia są większe niż zasługi, wówczas osoba taka trafia do miejsca, w którym będzie wiecznie cierpiała, jeśli jest na odwrót – wtedy może liczyć na raj. Drugim spojrzeniem na życie po śmierci jest reinkarnacja. Polega ona na wierze, że każda istota posiada własną duszę, która tylko przez jakiś czas zamieszkuje materialne ciało, aby później, po jego śmierci, przenieść się do innego. Taka koncepcja jest charakterystyczna dla hinduizmu, buddyzmu, sikhizmu i dżinizmu. Oczywiście na to, do jakiego nowego ciała dusza trafi, ma wpływ to, w jaki sposób wiodła swoje doczesne życie.

Wyróżnia się także religie, które nie zajmują się problemem życia po śmierci, jest to na przykład szintoizm, który największą wagę przywiązuje do dobrego życia na ziemi. Wszystkie te koncepcje starają się zachęcać lub nakazywać swoim wyznawcom przestrzeganie określonych reguł, w zależności od stopnia powodzenia tego zadania, życie wieczne może albo być przyjemnością, albo wieczną męką. To oczywiście co będzie z nami po śmierci w większości wypadków zależy od tego w co i kogo wierzymy. Zupełnie inny los czeka samobójcę w wierze katolickiej a ten sam samobójca według radykałów Koranu może liczyć na liczne przywileje, ponieważ w dobrej wierze jego śmierć będzie dla dobra ogółu i generalnie będzie on uznany za męczennika. Dlatego zadając sobie pytanie co po śmierci, nie ma szans na jednoznaczną odpowiedź, oczywiście mowa tutaj z punktu widzenia religii a nie biologii.

Zanim do Europy zawitało chrześcijaństwo na tym kontynencie można było znaleźć wielu różnych wyznawców swoich lokalnych bogów. Granice takich wiar uzależnione były przede wszystkim od granic naturalnych, które dzieliły ówczesne ludy. Głównymi elementami wspólnymi rodzimych religii Europy był politeizm, czyli wiara w wiele bóstw. Cechą charakterystyczną jest także fakt, że wiele elementów tych dawnych wierzeń przetrwało do dzisiejszych czasów albo w formie folkloru, albo przesądów. Ich duży wpływ można również zauważyć biorąc pod uwagę kulturę, języki czy sztukę. Religie europejskie podzielić można na następujące: słowiańskie, bałtyjskie, nordyckie, celtyckie, greckie i rzymskie. Słowiańskie religie rozprzestrzeniły się przede wszystkim na terenie Europy Wschodniej oraz Środkowo-Wschodniej, spokrewnione były z nimi wierzenia Bałtów. Religie nordyckie można zauważyć na północy Europy, w krajach skandynawskich: Szwecji, Norwegii, Finlandii, Islandii czy Danii. Mitologia celtycka z kolei jest charakterystyczna dla terenów Wysp Brytyjskich oraz Irlandii. Najbardziej znane w całej Europie mitologie grecka oraz rzymska rozwijały się na południu Europy, z tym, że grecka stanowiła podstawę tej rzymskiej.

Wszystkie te religie posiadały swoich głównych bogów, a także bóstwa pomniejsze, które opiekowały się konkretnymi dziedzinami życia. Dla mitologii europejskich jest także charakterystyczne istnienie bogatej demonologii, czyli zbioru postaci, które nie są bogami, ale mają również wpływ na ludzkie życie. Badając wielorakość religii i wierzeń dostępnych na kontynencie może co niektórym wydawać się bardzo duża, jednak należy pamiętać że oprócz wielu ludów zamieszkujących kontynent to dodatkowo było bardzo wiele odłamów i plemion. To wszystko sprawiało, że na terenie mieliśmy tak wiele wierzeń. Oczywiście wraz z rozwojem chrystianizacji naszego kontynentu religie powoli zaczynały być wypierane przez chrześcijaństwo, jednak należy pamiętać, że bardzo wiele nacji bardzo boleśnie odczuło te zabiegi.

Przeważnie niewiele osób zna rozróżnienie na religie naturalne i założone. Dzieje się tak głownie dlatego, że większość osób na całym świecie należy do jednej w trzech wielkich monoteistycznych religii, które religie naturalne uważają za pogańskie i nieprawdziwe. Warto jednak przyjrzeć się różnicom pomiędzy nimi. Główna lina podziału przebiega na granicy natura-kultura. Religia naturalna postuluje, że jest ona nieodłącznym elementem istnienia jakiegoś narodu lub innej grupy ludzi – istniała wraz z nimi od zawsze. Wierzenia takich grup etnicznych są oparte przede wszystkim na tradycji przekazywanej z pokolenia na pokolenie, dlatego religie naturalne są religiami zamkniętymi, które nie dążą do takiej ekspansji, jak semickie religie monoteistyczne. Nawet jeśli posiadają jakieś święte księgi, to nie uważają, że są one objawione, ale pomagają tylko w zrozumieniu wszystkich ich tradycyjnych elementów. Religie naturalne mają także szereg kultów, które praktykują. Są to między innymi kulty przodków, płodności, flory i fauny, kulty słoneczne, księżycowe czy kulty poszczególnych żywiołów.

Obecnie religie naturalne stanowią mały odsetek, ponieważ wraz z nadejściem religii monoteistycznych ich wyznawcy zaczęli być przymusowo chrzczeni i musieli porzucić swoje dawne obrzędy. Jednak w dzisiejszych czasach wiele ludzi znów wraca do korzeni i zaczyna czcić dawne bóstwa. Na przykład na terenie Polski istnieje już kilka kościołów rodzimowierczych, które nawiązują do przedchrześcijańskich wierzeń Słowian. Oczywiście tego rodzaju wiara nie ma zbyt wielkich szans na przetrwanie w dzisiejszych czasach i przez wielu dodatkowo będzie ona uznana jako sekta. Pomimo to jednak wiele osób się decyduje przystąpić do tego rodzaju kościoła. Wiadomo że jest to transakcja wiązana na zasadzie coś za coś. Pomimo wszystko że tolerancja w naszym kraju jest coraz większe to mam wrażenie ża akurat nie do końca obejmuje to wierzenia religijne i jednak niezbyt dobrze jest widziane wierzenie w cośnowego.

Termin ten kojarzy się przede wszystkim z religiami. O osobach, które należą do danego kościoła, mówi się, że są wierzące. O tych, którzy do niego nie należą lub nie wierzą w bogów w ogóle, mówi się niewierzący. Ale wiara wiąże się nie tylko z religiami, jest o wiele szerszym terminem. Przede wszystkim należy przyjrzeć się jego pierwotnemu znaczeniu. Wiarą określa się bowiem nieuzasadnione przeświadczenie o istnieniu czegoś, czego istnienie nie zostało dowiedzione. Takie przeświadczenie jest przeciwne nauce oraz prawom naukowego dowodzenia. Jednak zawsze jest tak, że istnienia czegoś, co wiara implikuje, nie można ani dowieść, ani zaprzeczyć. Dzieje się tak dlatego, ponieważ nie posiadamy odpowiednich przesłanek oraz dowodów, dlatego spory o możliwość istnienia bogów lub krasnoludków z zasady są nierozstrzygalne. Nie można przecież powiedzieć, że coś takiego na pewno istnieje lub nie istnieje, bo przeczy to naukowym zasadom. Można jedynie stopniować prawdopodobieństwo istnienia jakiegoś zjawiska. Oczywiście takie rozumowanie nie dotyczy osób, które wierzą. Istota tej czynności jest dla nich nie poddawana żadnym wątpliwościom, ponieważ albo wierzy się w coś, albo nie.

Bardzo głęboka wiara skutkuje tworzeniem dogmatów, czyli takich twierdzeń, których prawdziwości się nie podważa, nawet jeśli są one nieracjonalne. Wiara w dzisiejszych czasach to także synonim słowa „uważam”. Dlatego, gdy mówi się o czymś, że bardzo chcielibyśmy żeby się udało lub istniało, mówi się na przykład „wierzę, że to się uda”. Właściwie trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie czym dokładnie jest wiara. Powyższy tekst może chociaż w niewielkim stopniu pomógł odpowiedzieć na powyższe i zawarte w temacie. Oczywiście wiara jest sprawą bardzo indywidualną dla każdego z nas, dlatego trudno jest jednoznacznie stwierdzić czym jest konkretnie wiara dla konkretnej jednostki. Mimo wszystko jakaś definicja zapewne uda się zrobić. Generalnie wiara jest bardzo ważna w życiu każdego człowieka.